RV 07 Interislander 300x200
Dag 7
 
4 maart 2011

  Taupo via Dessert Highway

  en Wellington met de ferry
naar Picton (Zuideiland)

  Dag 7

4 maart 2011

Van Picton via Dessert Highway
en Wellington
  met de Interislander ferry
naar Picton (Zuideiland)


Southern Belle in Matamata


Double Room in B&Bl

 

We overnachten op het Lake Taupo Top 10 Holiday Park en zouden om 7.30 uur rijden; Nu dat is lang niet gelukt. We kwamen gewoon wat traag op gang en moesten nog "waste water" (afval water) kwijt. Zo kwam het dat we pas na 09.00 uur wegreden uit Taupo. Het regende regelmatig maar we bleven goed zicht houden op Lake Taupo, het diepste meer in Nieuw Zeeland. Na Lake Taupo kwamen we in de omgeving van het Tongariro National Park maar daar hebben we weinig van kunnen zien. Wel is het een rit met veel klimmen en dalen en vele haarspeldbochten. Je bent echt in de bergen, dus opschieten is er daar niet bij.

 

Pas na het Tongariro National Park kom je op een vrij kale vlakte op een weg die heet Dessert Highway. Hier klaarde het weer op en en zagen we zo nu en dan een waterig zonnetje. De weg heeft vele rechte stukken waar je behoorlijk door kunt rijden maar wel weer veel hoogteverschil. Vanaf hier konden we de besneeuwde toppen van Mount Ruapehu (2797 meter), de actiefste vulkaan van Nieuw Zeeland goed zien. Bij Waiouru maakten we een koffiestop voor een heerlijke cappucinno. Voor Jaap was het de 3e keer dat hij in dit wegrestaurant, dat door een Maori familie wordt gedreven, een koffiestop maakte.

 

Bij Levin, aan de westkust van het Noordeiland, begint de drukte van de bewoonde wereld weer. Vandaar is het bijna file rijden naar Wellington waar we dus veel later aankwamen dan gepland. De camper geparkeerd bij het grote WestPac Stadium (Rugby) en te voet Wellington ingegaan. We hebben eerst het treinstation van Wellington bekeken en zijn daarna de winkelstraten ingegaan op weg naar het vertrekpunt van de Cable Car. Je moet er echt om zoeken want het wordt maar met 1 zielig bordje aangegeven, maar gelukkig wist ik nog waar hij zich ongeveer bevond. Vervolgens retourtje gekocht en met de Cable Car naar boven en daar aangekomen kort genoten van het uitzicht over Wellington. Zoals vaak, vlak bij zee, wordt het uitzicht enigszins beperkt doordat het wat heiig is.

 

Terug Downtown snel een diner (vette hap dus) in de BurgerKing genomen en in 4 fotozaken geweest voor een cleaning tape voor de videocamera, die daarom bleef vragen en al niet meer functioneerde. Gelukkig had de 4e zaak er nog 1 liggen. Vervolgens bij het WestPac Stadium weer in de camper gestapt en naar de vertreksteiger van de ferry gereden. Mooi op tijd, maar toen bleek de ferry weer te laat te arriveren en daardoor vertrok hij dus ook te laat. De ferry vaart eerst bijna een half uur in de haven van Wellington alvorens het ruime sop te kiezen. Het ruime sop is hier Cook Strait en het kan daar verschrikkelijk spoken. Het Noordeiland en het Zuideiland zijn beide ongeveer 1100 km lang en daartussen zit dus Cook Strait die ongeveer 30-40 km breed is en waar dus al het water doorheen moet. Het waaide echt stevig, maar in verhouding ging de ferry niet veel tekeer.

 

Na 1,5 uur komen we in de beschutting van het Zuideiland en draaien we het Tory Channel in. Het Tory Channel maakt deel uit van de Marlborough Sounds, een laag fjordengebied aan de noordzijde van het Zuideiland. De ferry vaart ruim 1 uur door dit prachtige fjordengebied.

Langzaam wordt het donker en vervagen de bergen links en rechts van ons. In het donker meren we af in Picton, waarna na 1-maal fout rijden het Picton Top 10 Holiday Park wordt gevonden. Het was al laat en donker, dus we gaan snel slapen. Morgen wacht ons de tocht via de Queen Charlotte Drive naar Nelson en het Abel Tasman Park.


 

 

Logo Jaap

Ga naar boven