RV05 Vuurtoren 300x225
Dag 5
  9 februari 2014

  Van Russel met de bus
naar Cape Reinga en
weer terug naar Russel.

Logo Top Pagina NL 880x60

RV05 Karin op 90 miles beachRV05 Sanddunes

De start van de dag, zoals Karin die omschreef in haar weblog:

"Heerlijk vakantie, geen gehaast geen wekker. Zou je denken, om 6 uur ging ons wekkertje want om 7 uur moesten we de ferry halen zodat we om half 8 opgepikt konden worden voor een dag weg. Ik snel douchen zodat ik nog tijd had voor een kop koffie. Jaap ging na mij en zou het koffiewater meenemen..ja ja, niks geen senseo of lekkere Koningshof koffie de komende 5 weken maar echte oploskoffie, nou ja, ik als koffieverslaafde drink alles. Maar goed ik begon na dik 20 minuten wel ongerust te worden betreffende Jaap, zag hem al languit in de douche liggen en de tijd begon te dringen want we moesten de tas nog inpakken en nog dik 10 minuten lopen naar de ferry. Gelukkig daar kwam hij lekker kalm aangelopen niet in de gaten hebbende dat de routine thuis iets minder tijd kost dan de eerste dagen in je tijdelijke onderkomen. Dus geen tijd meer voor koffie, snel spullen in de tas en in rap tempo naar de ferry, ik mocht het laatste stuk even rennen zodat ik de captain even een seintje kon geven. Pfffff 7 uur in de ochtend en mijn oefeningen al gedaan ( terwijl ik ze thuis nooit doe)". RV05 Cape Reinga Entree 1600x700RV05 Cape Reinga VuurtorenDe ferry dus gehaald en die zet ons vlot af aan de overkant in Paihia waar de bus ons zal oppikken. We reizen vandaag met Fullers en gaan naar Cape Reinga, het noordelijkste puntje van Nieuw Zeeland waar de Stille Oceaan en de Grote Oceaan elkaar treffen. Dat doen we met een bustocht omdat die over 90-Miles Beach mag en wij met een campervan niet. Ook de Cadrona Highway bij Queenstown is verboden voor gehuurde campervans.  Onze chauffeur van vandaag is Chris, een echte Maori, die alle boodschapjes buiten de bus hollend doet en hoofdzakelijk op blote voeten loopt. Karin is net weg om 2 verse cappucinnos als hij voorrijdt, maar op de echte Nieuw Zeelandse manier heeft Chris geen probleem om even te wachten .. ."Coffee is important" zegt hij. We rijden nog een hele toer door Paihia, waar we bijna in elke bocht en bij elk hotel en pension mensen oppakken totdat de lijst op 2 mensen na vol is. De laatste twee moeten we in het hotel bij de Waitangi Treaty Grounds ophalen. Chris holt een keer of 3 naar binnen en heeft overleg met het centrale kantoor. De mensen blijken afgezegd te hebben maar dat was niet verwerkt op de lijst.  Dan eindelijk gaan we op weg. 

RV05 Cape Reinga 1600x700

RV05 karin op Cape Reinga Deze trip had ik ook in 2003 en in 2011 gepland, maar toen steeds in de laatste week, hetgeen resulteerde dat de trip toen ook 2x geschrapt is vanwege grote vermoeidheid. Daarom nu meteen, in de eerste week. We rijden van Paihia naar het noorden en pikken in het mooie Kerikeri nog een paar personen op, waarna we het noordeiland dwars oversteken van de oost- naar de westkust. Bij Waipapakauri Beach gaan we dan het strand op waar Chris een flinke vaart moet zetten om door het rulle gedeelte te komen. Ondertussen hebben we hem al als entertainer leren kennen. Hij zingt diverse liedjes waaronder het Nieuw Zeelandse volkslied dat nu afwisselend Engelse en Maori coupletten kent. Hij verteld honderuit over het tot stand komen van deze nieuwe versie.

RV05 Cape Reinga bord

We scheuren het strand over met een snelheid van een 80 kilometer per uur en zo nu en dan moeten we uitwijken voor het water. Helaas is het wat regenachtig dus het zicht over de oceaan is niet optimaal. Fullers rijdt die dag met 5 bussen naar Cape Reinga.

 

We maken een korte stop op het strand en Karin vindt het "lijk" van een kogelvis (zo vernemen wij later). Ik maak een foto en laat hem in de bus aan Chris zien, die hem dus herkent als de erg giftige kogelvis. De kogelvis is wel een erkende delicatesse maar het klaarmaken / bereiden is dus aan strenge regels gebonden. Veel mede passagiers gaan pootje baden in de oceaan.

RV05 IMG 3138Na een 20 minuten stappen we weer in en vervolgen onze weg over het strand. 90-Miles Beach is dus geen 90 miles. De herders van vroeger maten de afstanden met hoever ze op een dag konden reizen en kwamen zo op 90 miles, waarbij ze voorbij gingen aan het feit dat de afstand veel korter was omdat de paarden door het zachte zand niet de normale afstand op een dag aflegden. Aan het eind van het strand komen we bij de Sanddunes (de zandduinen) en hier mogen we met een board bij neer. Eerst moeten we nog via een aantal deels natte slenken zien dat we zo ver landinwaarts komen. Dus vol gas en het water spat aan alle kanten langs de bus. De bustocht is veel minder saai dan je wellicht zou verwachten.RV05 OceanBij de Sanddunes aangekomen zet Chris de bus neer en pakt de boards onder uit zijn bus. Hij gaat ons uitleggen hoe je zo'n duin moet afdalen en doet het liggend op het board ook allemaal voor. Daarna gaat hij met een groep naar boven en geeft nogmaals instructies, waarna hij zelf afdaalt en het voordoet. Dan gaan de eersten naar beneden; Het is een koddig gezicht op die boards van een 150 cm lengte.

Video Boarden van de Zandduinen bij Cape Reinga 

De een gaat als een speer naar beneden en de ander heeft er moeite mee. Als er een aantal geweest zijn, besluit ik ook de stoute schoenen maar aan te trekken en ik bemachtig een board en begin te klimmen .... So-de-ju .... dat is zwaar. Kijk een duinovergang op Ameland vindt ik al pittig, maar dit is 2-maal zo hoog en veel muller zand, dus bij elke pas die ik zet schuif ik 60-75% terug. Volledig uitgeteld kom ik boven.  

 

IRV05 Terug in de zonk had goed opgelet wat ik doen moest, dus toen Karin met de camera in de aanslag het sein van "Ik ben er klaar voor" gaf, ging ik op de plank liggen en zette flink af, want ik wou niet als een oude kerel naar beneden. Nu het ging wonderwel en ik schoof als een speer naar beneden. Karin had in haar achterhoofd nog haar laatste slee ritje in Hoogkerk en vond het verstandiger om dit dus maar niet te proberen. Inmiddels waren er meer bussen aangekomen met ladingen jonge mensen. Zij gingen ongeveer 3-4 maal zo hoog de duinen op en vandaar naar beneden. Ook hier ging Chris en een andere buschauffeuse mee om e.e.a. te begeleiden. De durfals schoten beneden aangekomen een slenk over en verdwenen bijna aan de overkant het helmgras in. Ik had best oren naar die prachtige afdaling, maar was halverwege de klim waarschijnlijk gestorven ... dus toch maar niet geprobeerd.

RV05 Camper op HP Russell

We gaan de bus weer in en komen op een gravelweg die ons verder naar het noorden, naar Cape Reinga zal brengen. Het noorder eiland is hier al veel smaller en we gaan dus nu weer van de oostkust naar de westkust. Wat ons het meest verrast is de natuur. Met verwondering gekeken naar het landschap op dit laatste stuk, we dachten dat dit wel een vlakker gedeelte zou zijn maar niets bleek minder waar. De bus slingert zich door een ruig heuvellandschap met heel veel pure natuur en schoonheid. Al klimmend en draaiend bereikt de bus de parkeerplaats bij Cape Reinga, waar het groene water van de Tasman Sea botst met het blauwe water van de Pacific Ocean. Ondank het feit dat de zon niet scheen was het verschijnsel goed te aanschouwen.   

RV05 Russel Coastline 1600x700

RV05 IMG 3269De wandeling vanaf de parkeerplaats naar Cape Reinga is een 15-20 minuten, met redelijk klimmen, maar meer dan de moeite waard. Het is een soort landtong op een klif en een goed begaanbaar smal pad leidt je naar de vuurtoren met het "verkeersbord" met daarop richting en afstand tot een aantal grote en bekende plaatsen op onze wereld. Zoals o.a. London (18029 km), Tokyo (8475 km), de Evenaar (3827 km) en Los Angeles (10.479 km). gewoon leuk om te lezen hoe ver je weg bent ... .(hemelsbreed).

  Video Cape Reinga

 RV05 Schaapvest 960xIedereen neemt foto's en ook iedereen biedt aan om ons even op de foto te zetten. Op de terugweg lopen we met een jonge vrouw op die een aantal jaren in Groningen gewoont blijkt te hebben en nu in Nieuw Zeeland woont. Zijn altijd leuke ontmoetingen en gesprekjes.

Weer een ervaring rijker, Cape Reinga en nu op weg terug maar weer. We rijden nu over de normale wegen terug omdat 90-Miles Beach door de vloed niet meer goed te berijden is. We stoppen voor een heerlijk lunchbuffet en daarna nog bij een soort Maori-loods met restaurant met winkel erin, waar we op de heenweg ook al koffie gehad hadden en waar we moeten wachten op de wasbeurt van de bus die onder het zoute water en zand zit.

Buiten het restaurant zijn bomen en boomstronken die houtsnijwerk bevatten. Zo zijn er dolfijnen en schildpadden uitgesneden.

RV05 Russel Avond

 

Op de terugweg is Chris wat rustiger en dat vinden wij ook wel prettig, hoewel zijn "OK Team" het best leuk deed. We rijden daarna vlot terug over de gebaande wegen van de oostkust en komen weer terug in Paihia bij de ferry. We hebben nog 15 minuten voordat de Ferry gaat dus even snel kijken hoe laat het winkeltje open is waar Karin in 2011 haar zo lekker zittende en mooie schapenvacht vestje heeft gekocht zodat we misschien niet morgen meer hoeven te kopen en daarvoor apart met de ferry over moeten. Wat een geluk, de winkel is nog open en het vest is nog steeds in de collectie en aanwezig. We hebben geen tijd om vriendelijk te kletsen, snel betalen en wederom hard lopend naar de Ferry. We zijn net op tijd en kunnen mee met deze laatste ferry van de dag (zondag).  De tijd is dan inmiddels 13 uur na ons ontwaken, we voelen wel weer dat we in de buitenlucht geweest zijn. Morgen gaan we langzaam afzakken naar het zuiden. Eerst nog even een tussenstop bij de camperverhuur want na de problemen op de eerste dag bleek al snel dat de wc niet doorspoelt, niet zo lekker dus!
RV05 Paihia 1280x555

Logo Jaap

Ga naar boven